Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Δυστυχώς επωλήθημεν.

Το Γεννάρη του 2011 βρέθηκα στο αεροδρόμιο του Τορόντο στον Καναδά, ήταν η ενδιάμεση στάση μου για τη Νέα Υόρκη. Όμως μετά από μια εξαιρετικά επαχθή και επονείδιστη ανάκριση οι Αμερικανικές αρχές ακύρωσαν τη βίζα μου με την κατηγορία της “υπόνοιας πρόθεσης μετανάστευσης” κι εγώ βρέθηκα να περιμένω την επόμενη πτήση για την Αθήνα, η οποία ήρθε δύο μέρες αργότερα. Γνώρισα αρκετό κόσμο σ' εκείνο το αεροδρόμιο, όλοι μόλις μάθαιναν πως είμαι Έλληνας με ρωτούσαν για την κατάσταση στη χώρα μου. Απ' όλους αυτούς δε θα ξεχάσω έναν Ιταλό περίπου στην ηλικία μου. Ήρθε και κάθισε κοντά μου και ψαχούλευε μανιωδώς τον υπολογιστή του και τα δίκτυα. Σε λίγη ώρα ξεκινούσε το παιχνίδι Μίλαν-Ίντερ και δεν ήθελε με τίποτα να το χάσει. Τον ρώτησα τι ομάδα ήταν κι αρχίσαμε την κουβέντα.

-Τι γίνεται στην Ελλάδα;
-Κάνουν ακριβώς το αντίθετο απ' ότι χρειάζεται για να βγούμε από την κρίση.
Αφού το σκέφτηκε λιγάκι ξαναμίλησε.
-Αυτός ο Μπερλουσκόνι είναι πολύ μαλάκας.
-Είναι.
-Και τι θα γίνει τώρα;
-Τι θα γίνει; Θα επιβιώσουμε όπως επιβιώνουμε κάτι χιλιάδες χρόνια.
-Εμείς δεν ξέρω αν θα επιβιώσουμε.
Είχα διάθεση εκείνη την ώρα και ήθελα να παίξω λίγο με την ανησυχία του. Άλλωστε ήταν και με την Ίντερ, δικό μας παιδί.
-Θα επιβιώσετε. Η Ιταλία έχει κάτι στην πρόσφατη ιστορία της που δεν το έχει η Ελλάδα.
Ο Ιταλός συνοφρυώθηκε.
-Τι;
-Το Γκαριμπάλντι.
Πετάχτηκε σα να τον χτύπησε ρεύμα.
-Τι λες ρε φίλε, μετά το Γκαριμπάλντι είχαμε φασισμό.
-Εσείς και όλη η Ευρώπη. Το θέμα όμως είναι ότι ξεκαθαρίσατε τους λογαριασμούς σας ως έθνος, πράγμα που εμείς δε το έχουμε κάνει ακόμα.

Τις τελευταίες μέρες δεν παρακολουθώ ειδήσεις, σε κανένα κανάλι, καμιά εφημερίδα και καμιά σελίδα. Δεν υπάρχουν ειδήσεις, τα νεα είναι παλιά. Η εκλεγμένη Ελληνική κυβέρνηση, αυτή που εν μέσω τρομοκρατίας έλαβε μετά από δημοψήφισμα ξεκάθαρη εντολή να μην αποδεχτεί έναν εκβιασμό έπραξε ακριβώς το αντίθετο. Αυτή είναι η πραγματικότητα και όλα τ' άλλα είναι οδοντόκρεμες. Το αν τα μέτρα είναι αντιυφεσιακά ή όχι με αφήνει παγερά αδιάφορο. Το ποιές και πόσες ερμηνείες είχε και θα έχει αυτό το δημοψήφισμα επίσης. Και όλα αυτά δεν αφορούν τον ιστορικό του μέλλοντος, αφορούν εμένα. Όμως με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Δε χρειάζονται περισπούδαστες πολιτικές ή οικονομικές αναλύσεις, ακόμα και τα πεζοδρόμια γνωρίζουν πως όταν δέχεσαι έναν εκβιασμό ακολουθούν χιλιάδες.
Ούτε δικαιολογίες χωράνε. Η ιστορία ότι δεχτήκαμε τον εκβιασμό αλλά δημιουργήσαμε συμμαχίες και ξεκινήσαμε διάλογο είναι κοντολογίς προφάσεις αν αμαρτίαις. Όσο για τη στρατηγική περί “διάβρωσης του συστήματος εκ των έσω”, την έχουν φάει στη μάπα αι γενναιαί πάσαι. Κανένα σύστημα δε διαβρώθηκε ποτέ εκ των έσω σε όποιο στάδιο “θνησιγένειας” κι αν βρισκόταν. Ούτε και οι άναρθρες κραυγές των απανταχού δήθεν τρομαγμένων φυρερίσκων περί Ουκρανοποίησης της Ελλάδας έχουν καμία βαρύτητα. Αυτό που έχει σημασία είναι ο εκβιασμός, αυτός ο ένας ακόμα. Όταν είσαι πρωθυπουργός εννοείται πως κάποιοι θέλουν να σε φάνε, εννοείται πως θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, ορθόδοξα ή ανορθόδοξα, για να σε ανατρέψουν. Δουλειά σου είναι να μην ενδώσεις. Δεν είναι εύκολη δουλειά, όμως κανείς ποτέ δεν έγινε πρωθυπουργός με το ζόρι.
Και δεν είναι θέμα ηγεσίας, δεν είναι απλά θέμα ηγεσίας. Αυτό που κάποτε είπα σ' έναν Ιταλό αστειευόμενος έρχεται τώρα να με στοιχειώσει περισσότερο από ποτέ. Για ποιά ιστορική ευκαιρία της αριστεράς να μιλήσουμε? Και για ποιά αριστερά να μιλήσουμε? Γι αυτή που ούσα κυβέρνηση δια των αστυνομικών οργάνων σπάει τα χέρια των ψηφοφόρων της?
Και η “εθνική συμφυλίωση” καλά κρατεί.

Συνεχώς γυρίζει στο μυαλό μου ο διάλογος του Τσίπρα με το μεγάλο τραγουδιστή, όταν του είπε “Δε θα γυρίσουμε στην εποχή του παππού σας” και μετά το πήρε πίσω ως μετανοούσα Μαγδαληνή. Δε λύνονται έτσι οι διαφορές. Ούτε χρειάζεται να πάρουμε τα όπλα. Όταν όμως τραβάς το τελευταίο σου διαπραγματευτικό χαρτί, πρέπει να το χρησιμοποιείς. Έστω και εναντίον σου.

Πάω να φάω γιαούρτι ν' ασπρίσω

Θέμης Αγγελόπουλος

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Αν φύγουμε στον πόλεμο

Αγαπητοί συμπολίτες, είμαστε σε πόλεμο. Οικονομικό πόλεμο. Και όπως σε κάθε πόλεμο η έκβαση είναι αβέβαιη. Και δε βρισκόμαστε μόνο εμείς σε πόλεμο, αλλά όλος ο πλανήτης. Δεν είναι τυχαίοι οι σύμμαχοι της Γερμανικής ηγεσίας και δεν ήταν ποτέ. Πάντα οι ίδιοι ήταν, τα ίδια συμφέροντα. Ναι έχουμε πόλεμο και στον πόλεμο πέφτουν σφαίρες και υπάρχουν απώλειες, υπάρχουν όμως και από τις δύο πλευρές. Κι αντί να μετράμε απώλειες θα έπρεπε να συνεχίζουμε τη μάχη. Ο απολογισμός θα γίνει μετά.

Η Ευρώπη διαβρώθηκε, από τις ίδιες ιδέες που διαβρωνόταν πάντα και με τις ίδιες μεθόδους. Η ιστορία επαναλλαμβάνεται, αυτή είναι η δουλειά της. Και ο πόλεμος δε γίνεται για να πάρουμε μεγαλύτερο δάνειο ή λιγότερα μέτρα, γίνεται για να πάρουμε πίσω τη γη μας. Εννοείται πως ο εχθρός θα πολεμήσει κι αυτός. Εννοείται πως θα έρθουν τα πάνω κάτω. Οι φασίστες μας θέλουν λέει εκτός Ευρώπης, δικαίωμά τους είναι και πολεμούν γι αυτό με κάθε τρόπο, ορθόδοξο ή ανορθόδοξο. Κουράζομαι όμως ν' ακούω βογκητά με κάθε σφαίρα που πετάει στον αέρα. Αυτή τη στιγμή μια ολόκληρη ηπειρος έχει διχαστεί. Κατά τη γνώμη μου πάντα διχασμένη ήταν απλά τώρα φαίνεται. Μετά από δεκαετίες είδαμε στην Ευρωβουλή πραγματική δημοκρατία. Μετά από δεκαετίες ακούστηκαν και καταγράφηκαν απόψεις που κυκλοφορούσαν μόνο από στόμα σε στόμα. Μετά από δεκατίες διεκδικείται το δίκαιο, όπως είπε κι ο Μανώλης Γλέζος, το δίκαιο. Κάτι ξέρει ο Γλέζος, το 'χει ξαναδεί το έργο. Ο εχθρός μοιάζει να χάνει το momentum, τη φόρα του. Κι όταν ο επιτιθέμενος χάνει τη φόρα του χάνει τον πόλεμο, το λένε όλα τα εγχειρίδια στρατηγικής.

Αντί να βλέπουμε αυτό λοιπόν μυξοκλαίμε σαν κωλόγριες ρίχνοντας αναθέματα και παριστάνουμε τους προπονητές του καφενείου. Σε συνθήκες πραγματικού πολέμου αυτό θα ισοδυναμούσε με στρατοδικείο. Σα να βλέπω την εθνική Ελλάδος να παίζει αισθάνομαι τους τελευταίους μήνες. Όποτε βάζουμε γκόλ πανηγυρίζουμε στο σύνταγμα κι όποτε τρώμε κρυβόμαστε στην τρύπα μας. Τώρα όμως παίζουμε στον τελικό κι αυτό δε το θυμάται κανένας. Έχουμε πόλεμο, έχουμε απώλειες, έχουμε και νίκες. Το παιχνίδι παίζεται και μέχρι τώρα έχουμε παίξει πολύ καλά.

Κι αν φύγουμε στον πόλεμο γλυκό μου Χαρικλάκι, θα κάνεις τον εισπράκτωρα ή και το σωφεράκι που έλεγε ο Βαμβακάρης. Ας κανει λοιπόν ο καθένας το καθήκον το όποιο είναι αυτό. Αρκετά με τις κλάψες, ψυχραιμία χρειάζεται και υπευθυνότητα.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Γιατί Όχι


Γεννήθηκα στην Πάτρα στα τέλη του 1979 και μεγάλωσα στη δυτική Πελοπόννησο. Ο πατέρας μου πάντα ήθελε ν' αλλάξει τον κόσμο και τον άλλαξε λίγο, ίσως και χωρίς να το καταλάβει. Έζησα την εποχή που στριμοχνώμασταν δύο οικογένειες μέσα σ' ένα fiat 127 να πάμε για μπάνιο. Το φαγητό δε μας έλειψε ποτέ, ούτε και καμιά χαρά της ζωής. Βρέθηκα στην Αθήνα όπου σπούδασα και δούλεψα, πάντα μου άρεσε να δουλεύω από παιδί για να είμαι ανεξάρτητος. Άλλαξα πολλά επαγγέλματα μέχρι που βρήκα αυτό που ήθελα να κάνω, έγινα ηθοποιός. Δούλευα πολύ και δύο και τρεις δουλειές, κάθε χρονιά πήγαινα και λίγο καλύτερα. Δεν αμοίφθηκα ποτέ αστρονομικά ποσά, μπορούσα όμως με λίγη επιπλέον προσπάθεια να ζω αξιοπρεπώς και δεν ήθελα παραπάνω. 
 
Ξαφνικά όλα άλλαξαν, εμάς η κρίση μας έπιασε από νωρίς. Αρχικά τα μεγάλα κανόνια των εταιριών και οι κομπίνες, μετά οι μισθοί άρχισαν να πέφτουν και οι ανεργία να ανεβαίνει. Έκανα δουλειές του ποδαριού, μεροκάματα από 'δω κι από 'κει μια ή δύο φορές τη 'βδομάδα. Σέρβιρα μασόνους, καθάρισα τουαλέτες σε κυριλάτα μπαρ που νεόπλουτοι απαίδευτοι πλήρωναν 20 ευρώ για ένα κοκτέιλ. Πήγα μετανάστης στην Αμερική είδα κι εκεί εκμετάλευση, μετά ανακρίθηκα στο τελωνείο με πέταξαν σα την τρίχα απ' το ζυμάρι, γύρισα στην Ελλάδα. Είδα τους φίλους μου να φεύγουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ανθρώπους να τρώνε απ' τα σκουπίδια, να κοιμούνται στους δρόμους, να αυτοκτονούν. Έβγαλα φυλλάδιο, είδα εξαθλιωμένους Σομαλούς στον κόλπο του Άντεν, την Υεμένη και τα στενά του Τζιμπουτί να θαλασσοδέρνονται κι ένα κοντό κομπλεξικό ρουφιάνο νεοναζί με ανεκπλήρωτο όνειρο της ζωής του να γίνει ασφαλίτης να με διατάζει στη βάρδια μου. Είδα τους Ινδούς ναυτεργάτες στις λάτζες, τους ξυπόλητους στη Σρι Λάνκα, το στρατό στους δρόμους της Αιγύπτου, τον αμύθυτο πλούτο στα Εμιράτα και τον πλούτο των εθνών φορτωμένο σε κοντέινερ για να πάρω ένα μεροκάματο μικρότερο απ' όσο έπαιρνα στη χώρα μου στην αρχή της κρίσης. Σιχάθηκα.
Όμως δε λέω γι αυτό Όχι. Θα ψηφίσω όχι γιατί υπάρχει κάτι που το σιχάθηκα πιο πολύ, την κοροϊδία. Σιχάθηκα την εκμετάλλευση, τα ψέματα, την προπαγάνδα, τη λάσπη. 
Βλέπω τα κανάλια, τις διαφημιστικές και τα έντυπα, των οποίων το βόθρο γνώρισα από μέσα, να εξαπολύουν οχετούς ψεμάτων. Τις τράπεζες να τραμπουκίζουν ασύστολα τους πάντες. Τα δικαστήρια να τυλίγουν σε μια κόλα χαρτί όποιον δεν έχει λεφτά και να ταλαιπωρούν για χρόνια όποιον κάνει το λάθος να αναζητήσει το δίκιο του εκεί. Την αστυνομία να βυσοδομεί εις βάρος αυτών που υποτίθεται προστατεύει και να προστατεύει μεγαλοεργολάβους. Τις πολυεθνικές φαρμακευτικές να αποδομούν συστηματικά το σύστημα υγείας σκυλεύοντας το δημόσιο χρήμα. Την παιδεία να απαξιώνεται με το έτσι θέλω. Τους παρακρατικούς μηχανισμούς και στρατούς, ακόμα και κοινοβουλευτικών κομάτων, να προβοκάρουν κάθε αντίσταση και να δολοφονούν. Τις μίζες εξοπλιστικών προγραμάτων να χορεύουν. Ασύληπτα σκάνδαλα να με προκαλούν. Τους κοματάρχες να υποτιμούν τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μου. Το βαθύ κράτος να στραγγαλίζει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και δημιουργίας. Τους συνδικαλιστές να ξεπουλούν την ψυχή τους στο διάολο. Τη χώρα διάτρητη από ξένες μυστικές υπηρεσίες, οικονομικούς δολοφόνους και σοκ. Φτάνει πια, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που συμφώνησα να ενταχθώ. Δε συναίνεσα ποτέ να υποφέρω για να συντηρώ μια απρόσωπη ελίτ και θέλω πίσω αυτό που δικαιούμαι. Μια Ευρώπη όπως την οραματίστηκαν οι λαοί της μετά το τέλος του Β' παγκομίου πολέμου. Μια Ευρώπη που κανείς δε θα κουνάει το δάχτυλο σε κανένα. Την ευρώπη για την οποία εργάστηκα κι εγώ σκληρά και την πλήρωσα με τον ιδρώτα και το υστέρημά μου. Είναι χρέος μου να πω όχι στα σχέδια αυτών που υφάρπαξαν τα όνειρα και τους κόπους μου, είναι χρέος μου να θυμίσω σε όλους τι σημαίνει δημοκρατία και από που εκπορεύεται. Είναι χρέος μου να δώσω στην Ευρώπη, τη χώρα μου και τον εαυτό μου μια σημαντική ευκαιρία. 

Ψηφίζω όχι γιατί δε μπορώ να πάρω ανάσα. Ψηφίζω όχι γιατί θέλω ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, δημοκρατία και την ευκαιρία να ζήσω σαν άνθρωπος. Ψηφίζω όχι γιατί σε λίγο καιρό θα είμαι πατέρας και αυτή η ψήφος είναι το μόνο που οφείλω.

Θέμης Αγγελόπουλος